حقیقت قرب به خدا
پايگاه اطلاع رساني پيامبر اعظم تكاب:نزديك بودن به يك موجود، گاه نزديك بودن به لحاظ مكان و گاه به لحاظ زمان است. روشن است كه قرب به خدا از اين مقوله نیست، زیرا زمان و مکان ویژه موجودات مادی است. همچنین، تقرب اعتباری و تشریفاتی صرف مد نظر نیست. گاه نیز مقصود از قرب، وابستگی موجودات جهان و از جمله انسان به خداوند و حضور دائمی همه موجودات در پیشگاه او است که در روایات و آیات آمده است مانند: « نَحْنُ أَقْرَبُ إِلَيْهِ مِنْ حَبْلِ الْوَرِيدِ» (ق/16). « ما به او (انسان) از رگ گردن نزدیک تریم ».
این معنا در قرب به عنوان کمال نهایی انسان مد نظر نیست زیرا این قرب برای همه انسانها وجود دارد. بلکه مقصود و هدف نهایی آن است که انسان در اثر اعمال شایسته برخاسته از ایمان و همراه با تقوا ارتقای وجودی می یابد و حقیقت وجودی او رشد یافته، متعالی تر می شود، به گونه ای که خویشتن خویش را با علم حضوری آگاهانه می یابد و با شهود نفس خویش، وابستگی کامل و محض خود به خداوندگارش را در درونش می یابد.
