(نگاهی به ساخت زیرگذر و روگذر سه راهی قجور ـ تکاب )
 
در دنیای صنعتی امروز، به صورت اجتماعی زندگی کردن، هزینه های اجتماعی هم دارد. هزینه ای که برای احداث امکانات رفاهی ـ آسایشی ( پارک ها، میادین، سینما، مجموعه های ورزشی ـ تفریحی و...)  صرف می شود و هزینه ای بیشتر از آن نیز،  صرف ایمن سازی شبکه ی حمل و نقل شهری می گردد.  
 
 کاستن برخورد بین وسایل نقلیه و عابرین پیاده  در تقاطع های همسطح و همچنین کاهش زمان های تأخیر وکلافگی شهروندان، نیاز به برنامه ریزیهای بلندمدت و میان مدت و تأمین بودجه و
ساخت تقاطع های غیرهمسطح( زیرگذر یا رو گذر)  را توجیه می کند.  
 
 فراوانی جمعیت در شهرها،  گره های ترافیکی را در تقاطع های همسطح به وجود می آورد و شهروندان را از لحاظ روانی و مالی با مشکل مواجه می کند که در بعضی تقاطع ها، حتی نصب چراغ قرمز و افزایش خطوط عبوری هم پاسخگو نبوده است در نتیجه مدیران شهری با تبدیل تقاطع های همسطح به تقاطع های غیر همسطح، نه تنها حفظ ایمنی شهروندان و زیبایی شهر را دنبال می کنند بلکه کاهش گره های ترافیکی و زمان های تأخیر و دسترسی روان  به کاربری های مجاور را هم مد نظر داشته و دارند . 
 
 مدیریت شهری تکاب هم،  با اقتباس از سایر شهرها،  در سال ۹۵ کلنگ احداث تقاطع غیرهمسطح را در سه راهی قجور با برآورد هزینه ی اولیه یک میلیارد و هفتصد میلیون تومان از محل اعتبارات  استانی بر زمین زدند. که از لحاظ امکان سنجی فنی ـ اقتصادی، سطح کیفیت ترافیک، هزینه ی ساخت و نگهداری، حفظ ایمنی،  سهولت دسترسی به کاربری های مجاور،  نه تنها  شرایط لازم احداث روگذر و زیرگذر را در شرایط فعلی نداشت بلکه پنج راهی گاله جار ( میدان قلم سابق)، به عنوان یک گلوگاه ترافیکی اولویت بیشتری نسبت به سه راهی قجور،  برای احداث روگذر یا زیرگذر داشت. چون که احداث  تقاطع غیر همسطح در این پنج راه، می توانست  گره ترافیکی را باز و روان سازد و دسترسی به کاربری های اطراف را تسهیل نماید و در عین حال  بازگشت سرمایه ی آن نیز به زودی میسرمی شد و هم اینکه از لحاظ حفظ ایمنی شهروندان و زیبایی شناسی شهری،  چهره شهر را دگرگون می نمود که متأسفانه  تشخیص اولیه ی مدیریت شهری برای ساخت زیرگذر و رو گذر در  سه راهی قجور، از ابتدا حاصل اشتباه محاسباتی بود. چرا که احداث روگذر در این سه راهی هیچکدام از ضروریات تقاطع های غیر همسطح مورد اشاره  را در حال حاضر در اولویت  ندارد. 
 
 
 
شهرداری و اعضای محترم شورای شهر در دور چهارم، با مطالعه ی دقیق تر می توانستند با هزینه ای کمتر  مابین دو سراشیبی سه راهی قجور  را با ساختمان یک پل مرتفع و مستحکم، به تقاطعی همسطح  تبدیل نمایند و این همه مخارج را بر جاده ای که ساختمان آن از سال ۷۶ شروع شده و هنوز هم تکمیل نشده است، هدر ندهند. بنابراین  به مانند پروژه ی زمرد،  هزینه ای گزاف را بر قامت نحیف شهرداری و شهر محروم  تکاب تحمیل نمودند در حالیکه هیچ تأثیر زود هنگامی در زیبایی شهر و توسعه ی آن ندارد. 
 
البته ناگفته نماند که نگاه مدیران شهری همواره معطوف به توسعه ی یک منطقه  و اصرار بر ساخت امکانات  و ارائه ی خدمات دولتی در یک قسمت شهر می باشد، بنابراین به پروژه  زیرگذر سه راهی قجور باید گفت؛
 

زورگذر  نه  زیرگذر

 منبع : بيان در حاشيه